Vetafscheider normering: NEN-EN 1825 en CE-plicht

Wanneer bent u verplicht een vetafscheider te hebben

Hier gaat het vaakst mis in de uitleg die u online vindt. Sinds de Omgevingswet staan er voor horeca geen landelijke lozingsregels meer in het Besluit activiteiten leefomgeving: uw gemeente regelt de eisen in het omgevingsplan. De strekking is in vrijwel elke gemeente gelijk: wie bedrijfsmatig voedsel bereidt en vethoudend afvalwater loost, moet dat water door een goed werkende vetafscheider en slibvangput voeren die aan NEN-EN 1825 voldoet. Produceert uw bedrijf geen of nauwelijks vethoudend afvalwater, dan kan de gemeente via een maatwerkvoorschrift vrijstelling verlenen. Of uw lozing daarnaast nog moet worden gemeld of een vergunning vraagt, is een aparte vraag; wanneer een lozing gemeld moet worden en wanneer er een vergunning nodig is staat uitgelegd op ilikegreen.nl. Het antwoord op "ben ik verplicht?" staat dus in het omgevingsplan van uw gemeente, en wij helpen u dat antwoord feitelijk te onderbouwen.

Wat de twee delen van de norm regelen

NEN-EN 1825-1 beschrijft het ontwerp, de eisen en de beproeving van de afscheider zelf, inclusief de basis voor de CE-markering. NEN-EN 1825-2 beschrijft hoe u de nominale afmeting bepaalt, hoe de afscheider geïnstalleerd hoort te worden en welk onderhoud verplicht is. Voor de dimensionering kent de norm vier methoden: meting van het debiet, berekening op basis van de keukenapparatuur, berekening op basis van het soort keuken of vleesverwerking, en een op maat berekende inhoud die het bevoegd gezag accepteert. Voor afscheiders met een NS kleiner dan 2 is debietmeting de enige methode. Reken uw situatie na met onze capaciteitsberekening.

CE-markering en prestatieverklaring

De CE-markering is sinds 1 september 2006 verplicht voor bedrijfsmatige vetafscheiders en waarborgt dat het product volgens de norm is ontworpen en beproefd. Vraag bij aanschaf om de prestatieverklaring (DoP). Afscheiders die aan de Duitse DIN-EN 1825 voldoen, voldoen aan dezelfde Europese norm en zijn evengoed toegestaan. Installaties met een NS kleiner dan 1 gelden als huishoudelijk, vallen buiten de norm en dragen geen CE-markering op grond van deze norm.

Onderhoud: wat de norm minimaal eist

NEN-EN 1825-2 schrijft voor dat een vetafscheider minstens één keer per maand wordt geïnspecteerd, geleegd en schoongemaakt, bij voorkeur elke twee weken. Als indicatie: de slibvangruimte mag maximaal voor 50 procent gevuld zijn en de vetopslagruimte voor maximaal 80 procent, wat neerkomt op een vetlaag van ongeveer 16 centimeter. Na reiniging vult u de afscheider met schoon, koud water. De leverancier kan in de gebruiksvoorschriften een andere frequentie vastleggen; laat afwijkingen dan via maatwerk bevestigen. De inhoud van de afscheider is een bedrijfsafvalstof: afgifte aan een erkende inzamelaar is verplicht en de gegevens daarover bewaart u vijf jaar.

Biologische middelen: wat de rijksoverheid erover zegt

Middelen die vet afbreken of veranderen, zoals biologische additieven, worden door de rijksoverheid sterk afgeraden: ze kunnen de fysische werking van de afscheider verstoren, waardoor vet alsnog in het riool belandt. En het lozen van vet is verboden, ongeacht de vorm. Alleen als de producent aantoont dat een additief de werking niet beïnvloedt, kan het bevoegd gezag het gebruik toestaan. Wie u dus een middel verkoopt "waardoor u nooit meer hoeft te legen", verkoopt u in de meeste gevallen een handhavingsrisico.

Welke norm gold vroeger

Van 1990 tot 2006 gold in Nederland de NEN 7087. Het belangrijkste verschil met NEN-EN 1825 zit in de berekeningsmethode van de capaciteit. Heeft u nog een afscheider uit die periode, dan is de vraag niet alleen of hij nog werkt, maar of de maat nog klopt bij uw huidige bedrijfsvoering. Een herberekening volgens de huidige norm geeft daarover uitsluitsel.